Argenta Consult - Consultancy voor uw organisatie, directie, uw team of uzelf

4 december Communikader deel 2



Redenen waarom er vaak geen communikader is

Vorige keer schreef ik over het Communikader.  Een compact document met basisregels en afspraken als leidraad voor de samenwerking en onderlinge communicatie in een team, inclusief de implementatie ervan. Het verhaal sloeg goed aan en de afgelopen twee weken spraken verschillende ondernemers naar mij uit, dat zij het nut ervan onderschreven. Maar… dat ze zelf niet zoiets hebben. Hoe komt dat, heb ik hen gevraagd. De antwoorden die ik tot nu toe heb verzameld vat ik  hieronder samen:

  1. Het is geleidelijk gegroeid van 1 persoon naar 8 en we hebben het te druk met het werk dat op ons bordje ligt.
  2. Ik vind het zo raar dat ik volwassen mensen moet gaan voorschrijven hoe ze hun werk goed moeten doen.
  3. Stel, dat ik zo’n kader maak en ‘ze’ houden zich er niet aan, dan is wel heel duidelijk dat ik geen gezag heb.
  4. Wat moet er dan in staan?
  5. Ik heb zelf een grote hekel aan regels. Daarom ben ik voor mijzelf begonnen.
  6. Ik ben er altijd van uitgegaan dat iedereen hetzelfde denkt als ik.

Brug

Deze opmerkingen helpen mij weer bij het zo concreet mogelijk maken van mijn aanbod om het document op te stellen. Ik zal er voor moeten zorgen dat de afspraken die erin komen logisch verbonden zijn met de bestaansreden van het bedrijf en met de gekozen onderliggende waarden, doelen en strategie. Hoe mooi zou het zijn als ik de ondernemer of teamleider ook kan helpen bij het formuleren hiervan, als blijkt dat hij of zij dat zelf nog niet voldoende heeft gedaan? Zo wordt en blijft het Communikader een levend document. Het is de brug die ervoor zorgt dat beleid en uitvoering elkaar wakker houden.


21 november Communikader deel 1



Het communikader in de schijnwerpers.

Ben jij die ondernemer die in jouw eigen kelder of op je zolderkamer is begonnen als zelfstandig professional? Ben je gegroeid naar een bedrijf met een of meer partners en/of medewerkers?

Mopper je nu regelmatig dat jouw mensen minder voor de klant gaan, dan jij zou willen? Ben je zelf te druk met ophalen van de steken die zij laten vallen? Wil je dat ze zich beter houden aan de afspraken die met de klant en onderling zijn gemaakt?

Heb je daar ooit al iets van op papier gezet en dat zodanig gecommuniceerd, dat iedereen op dezelfde manier begrijpt wat jij van hen verwacht? En wat ze van jou mogen verwachten? Of ben je daar nog niet aan toegekomen? Blijven jullie brandjes blussen en om elkaar heen draaien?

Wat is een communikader?

Een communikader is een document voor bedrijven met 2 tot 10 medewerkers. Het bevat de belangrijkste regels en afspraken over de onderlinge samenwerking en communicatie. Je kunt het zien als het wegennet: hoe logischer en concreter het is, hoe effectiever en soepeler alle transacties verlopen. Intern en extern. Elke dag weer.

Een communikader vergroot de voorspelbaarheid voor je medewerkers over het gedrag wat van hen wordt verwacht èn wat ze van de directie mogen verwachten. Het past op één A4. Het is besproken. Iedereen heeft het binnen handbereik.

Wat is er nodig zodat het functioneert?

Een werkbaar communikader vermeldt heel duidelijk wat er moet, hoe dat moet en wat de consequenties zijn als er de hand mee wordt gelicht. Het weerspiegelt allereerst de visie van de directie op klantgericht, succesvol en met onderling respect ondernemen. Maar daar blijft het niet bij. Ook wat de medewerkers nodig hebben en nodig vinden om samen succesvol te zijn, komt er in. Zodra meningen botsen, wordt met elkaar gezocht naar een afspraak die voor iedereen acceptabel is. Waarbij belangrijk is te melden, dat de directie het laatste woord heeft!

Om het kader onder de aandacht te houden, wordt het in overleggen en bij functioneringsgesprekken actief als leidraad gebruikt.

Het mag niet zó zijn dichtgetimmerd, dat het mensen benauwt. En realiseer je, dat niet alles wat er gebeurt tussen mensen in afspraken gevat kan worden. Een succesvol communikader laat ruimte voor creativiteit en voor de eigenheid van mensen. Maar het ondervangt vrijblijvendheid en willekeur.

Zonder de illusie te hebben, compleet te zijn stip ik hier als laatste succesfactor aan, dat het een levend document is, dat meegroeit met de veranderingen in het bedrijf. Het wordt steeds opnieuw getoetst op de gewenste resultaten en de aansluiting bij de klant. Ene Robert Quinn heeft een boek geschreven dat heet: “bouw de brug door eroverheen te lopen.” Ik volsta hier met die titel als afsluiter van deel 1 over het belang van het communikader.

NB. Je kunt ervoor kiezen om niet jouw maar mijn tijd te besteden aan het maken en implementeren van jouw communikader. Zie bijgaand document

Margriet november 2015


26 juni Accepteren 2



Mijn pleidooi vorige week om accepteren wat je niet kunt veranderen als startpunt te nemen voor keuzes waar je wel degelijk invloed op kunt hebben bezorgde mij heel wat reacties. Een aantal duimen omhoog in de social media en positief gesproken woorden en ook een paar kanttekeningen van mensen die echt niets te maken willen hebben met dit woord. Nadat ik met twee van hen contact had opgenomen om naar hun irritatie door te vragen, snapte ik dat heel goed. Want ik kreeg betekenissen te horen als ‘gelaten over je heen laten komen’, ‘pech, volgende keer beter’ en ‘joh, je kunt niet altijd geluk hebben, doe het er maar mee’. Met de onderliggende boodschap: ‘niet zeuren’.

“Heb je mijn beschrijving dan gelezen?” vroeg ik, maar daar was niemand van deze personen aan toe gekomen. Ze waren al eerder afgehaakt.

Wat nu? Op dit moment werk ik aan een plan, dat is gebaseerd op mijn ervaring en expertise als zelfstandig ondernemer met handicap, plus 20 jaar ervaring als keuze- en communicatiecoach in zakelijke organisaties. Het is gericht op het coachen van mensen met een fysieke beperking die meer regie over hun leven willen voeren, maar (op onderdelen) vastlopen in het hoe. In mijn plan heeft accepteren een prominente rol. Zoals bij een acceptgiro van de belasting: ruimte nemen om je negatieve gevoelens te delen (want die zijn er ook, dus kun je ze ook maar beter accepteren) en tegelijkertijd ruimte ervaren om te onderzoeken en creëren wat er aan de àndere kant voor jou te oogsten valt.

 

Even heb ik gedacht om van ‘accepteren’ af te stappen en een ander woord te kiezen. Toch doe ik dat niet, al zal ik ook in de toekomst nieuwsgierig in gesprek gaan over andere zienswijzen. 

Margriet juni 2015

 

 


19 juni Accepteren



Laatst hoorde ik twee mensen praten over ‘accepteren’. De ene persoon zei: “ik heb inmiddels wel mijn handicap geaccepteerd.” Pal kwam de reactie van de gesprekspartner: “Nóóit! Een handicap kun je nooit accepteren. Je kunt hooguit leren ermee óm te gaan.” Waarop persoon a. mompelde: “Dat bedoel ik toch. Ik zeg niet dat ik er blij mee ben.”

Het is een heikel woord, accepteren. Het heeft iets dubbels. Dat blijkt ook uit de officiële omschrijving. Enerzijds betekent het: dulden, aanvaarden, ermee omgaan. Anderzijds staan graag ontvangen en er blij van worden als synoniem genoteerd. En dat zijn twee nogal verschillende belevingen. Ik heb het niet nagevraagd, maar vermoed, dat beide personen in het gesprek hetzelfde bedoelden: het is vervelend, het belemmert me in mijn vrijheid. Ik zou er nooit voor gekozen hebben en geloof me, er blijven momenten waarop ik het hartgrondig verwens, want wennen doet het nooit. Maar het is ’n feit dat ik niet kan veranderen. Ik richt me liever op wat er wèl mogelijk is.

Mijn persoonlijke ervaring is, dat accepteren in deze betekenis, vrijheid geeft om iets nieuws te creëren. Dat hoeft niet makkelijk te zijn, maar er kan dan toch meer dan je eerst voor mogelijk hield.

Dit blog is een pleidooi voor accepteren als: niet (meer) vechten tegen wat er is en wat je niet kunt laten verdwijnen. En om dit basis te laten zijn om te bouwen wat je wilt en ook kùnt realiseren, al is dat geen eenvoudige klus. Als jij dat wilt gaan uitproberen, of als je al begonnen bent, maar toch vastloopt, laat mij je dan helpen met leggen van jouw volgende steen.

Margriet

juni 2015

 


26 november Woede



Woede

 

Opmerking vooraf: onder de noemer Sprekend Zilver ben ik van plan om in 2015 de Bollenstreek en omgeving te gaan veroveren door het geven van presentaties op netwerkbijeenkomsten en andere evenementen. Met dat doel ben ik een basisverhaal aan het maken over de rol van mijn handicap bij mijn persoonlijke en zakelijke keuzes en over hoe ik mijn eigen ervaringen en keuzes vertaal naar mijn coaching van mensen en teams met hun eigen talenten en beperkingen. En toen kwam ik onderstaand verhaal tegen, dat ik in 1995 heb geschreven. Op één of andere manier gaat de essentie hiervan een plek krijgen in die basispresentatie. Maar nu kun je het hele verhaal lezen.

 

Er zit een woede in mij. Diep van binnen, opgerold in een hoekje. Ik zie hem vaak zitten, maar durf hem niet echt aan te kijken, bang dat hij bezit van me neemt. Vanmorgen was hij er opeens helemaal. Schijnbaar zonder aanleiding voelde ik hem in heel mijn lijf. Ondanks mijn schrik bleef ik naar hem kijken. Daar­door nam mijn angst af. Hij trok zich weer terug, naar de plek waar hij al lang huist, dat hoekje diep van binnen. Ik herkende hem meteen, toen hij zich in mij verspreidde. Het is de woede tegen mijn beperkingen waar ik onverwachts op stuit, tegen mijn afhankelijkheid van anderen bij alledaagse handelingen. Een woede die ik nergens op kan richten, omdat ik mijzelf zomin als de personen met wie ik omga iets kan of wil verwijten. Het gaat om de situa­tie, zoals die soms gewoon is.

Vanmorgen. Ik zit in een hoekje van de bank. Een vriendin is bij me. Ze draait nostalgische plaatjes en bladert in een tijdschrift. Ik zie toevallig dat het onder­ste knoopje van mijn blouse loszit en wil het even vastmaken. Het lukt niet meteen en ik voel een vage irritatie opkomen. Nog maar eens proberen. Laat je niet op de kop zitten door een knoopje. Ik krijg het niet voor elkaar en plotseling raast er dus die woede door mijn lijf: tegen het knoopje, dat eigenlijk zo onbelang­rijk is dat het zo’n aandacht niet verdient. Tegen de situatie, waarin ik niet weet wat ik met dit heftige gevoel aan moet. ‘Die rotknoop’, sist mijn woede mij toe, maar ik kan er niets mee. Ik ken uit ervaring de reactie van de andere persoon, als ik hem zou laten ontsnappen door er woorden aan te geven. Die zou ook schrikken en vast iets zeggen als: ‘Nou zeg, dat kun je toch even vragen. Ik kan toch niet raden wat er is. Het is voor mij ook niet makke­lijk, daar kun je ook wel eens reke­ning mee houden!’ De herinnering aan zo’n reactie lang geleden maakt dat de woede weg ebt en verandert in gelaten onmacht. Láát maar, want ik weet geen manier om hem te kanalise­ren, te sturen in de goede richting, zon­der dat ande­ren zich aangesproken voelen en een niet gegooide bal terug­kaatsen. Al lang geleden heb ik besloten om mijn woede voortaan in bedwang te houden. Diep in te kapselen. Wie maakt zich druk om een knoop­je?

De keus is gemaakt, de woede ontkend. Ik wil hem voorlopig niet meer zien en zeker niet voelen. Letterlijk niet kennen. En het gaat goed zonder. Hoe beheer­ster ik ben, hoe beter ik mijn ‘knoop­jes vastkrijg’ en hoe minder ik in onbedoelde conflictsitua­ties met anderen kom. Het bevalt mij wel om conflic­ten te vermijden. Niemand heeft last van mij. Ik doe niemand tekort. Integendeel, ik geef ieder de ruimte waar hij recht op heeft.* Maar mijn eigen woede staat buiten spel. Vanmorgen liet hij mij, na jaren, voelen dat hij weer mee wil doen. Ik weet echter niet welke rol hij wil spelen. Waar blijf ik, als ik hem in mijn leven toelaat? Ik wil geen boos of chagrijnig mens worden. Ik weet nu weer dat hij er is. Maar kan ik hem de baas blijven? Voorlopig kijken we elkaar aan. Tersluiks, wantrouwend en nieuwsgierig. We zijn elkaars hete brij. Laat dat maar even zo blijven. Ik overhaast niets.

Margriet 1995

* dacht ik 20 jaar geleden dat dat zo was. Inmiddels heb ik ervaren dat al dat vermijden en beheersen juist behoorlijk beperkend kan zijn en dat ook de woede zijn onschatbare waarde heeft en zijn rol in het leven verdient. Dat het spannend is, dat blijft, maar ook hier geldt de kracht van de keuze.

Margriet november 2014


20 oktober Vertrouwen



Op vertrouwen vertrouwen

 

Terwijl ik vorige week een la overhoop haalde omdat ik mijn fietssleutel niet kon vinden moest ik denken aan het coachgesprek dat ik eerder in de week had met Joost die zijn vertrouwen kwijt was. In zijn leidinggevende, zijn collega’s, de toekomst en vooral… in zichzelf. Het was langzaam verdwenen, hij wist niet eens meer precies hoe het was gebeurd. Maar toen hij bij mij zat was er niet veel meer van over. Kon ik hem alsjeblieft helpen om het weer terug te vinden?

 

Joosts wanhoop raakte me en ik zou niks liever doen dan zo snel mogelijk zijn vertrouwen terug te halen, maar waar begin je met zoeken naar iets wat weg is? Ik ben daarom vragen gaan stellen over wat er wel was. Dat wist hij zo te vertellen: frustratie en onzekerheid. Eigenlijk geen onderwerpen om met plezier bij stil te staan. Sterker, al gauw kwamen de tranen. Allengs kwam steeds meer oud verdriet naar boven. Een paar minuten kon hij niet praten door die  krachtige emotie. Ik had met hem te doen, was stille getuige van wat er met hem gebeurde. Nu is het mooie van tranen dat ze opruimen. Met elke druppel kwam een stukje verdriet mee naar buiten. En iets wat vóór je ligt is makkelijker mee om te gaan dan wat in je hoofd en hart van binnen huishoudt. Je voelt het en kunt er tegelijkertijd naar kijken zonder het weg te duwen of op te lossen. Na een paar minuten kwam er met die akelige emotie ook opeens een beetje opluchting in de tranenstroom mee. Ik ben er weer, zei hij met ’n zucht.

 

Aan het eind van ons gesprek had Joost zijn vertrouwen nog niet teruggevonden. Toch was er wel iets ten goede veranderd. Joost had ervaren, dat zijn vertrouwen er wel was, alleen kon hij het door allerlei dingen die waren gebeurd, niet vinden. Net als mijn fietssleutel wordt ook vertrouwen door niemand en niets gestolen, verstopt of kapotgemaakt. Dus als je het kwijt bent is niet de vraag of je het ooit weer terugvindt, maar wanneer. En die wetenschap gaf Joost de kracht om zijn zoektocht voort te zetten vanuit het vertrouwen dat hij het ging vinden. Ik blijf graag meezoeken en helpen om met dat vertrouwen ook zijn verdriet en frustatie een plek te geven als emoties die er mogen zijn!

 

Margriet oktober 2014

 


08 september 2014 Heb jij het in de gaten?



“Zie je wel!” Dan kijk je niet.

 

Een slechtziende oud-collega vertelde mij eens dat hij niet alle beelden kon opvangen omdat zijn netvlies was beschadigd. Er zaten gaten in. Zie het volgende voorbeeld: Hij steekt de straat over. Een dame met paraplu komt hem op het zebrapad tegemoet. Hij ziet haar niet, omdat haar beeld op het deel van het oog terecht komt waar hij geen zicht heeft. Zijn hersens veranderen dan direct de realiteit en vullen de gaten op met wat hij wel kan zien: zwart-witte strepen, netjes gerangschikt. Als ze dichterbij komt, of als hij zijn hoofd wat draait,  ziet hij haar ineens wel. Maar dat kan te laat zijn om haar te ontwijken. “Het is toch weer even schrikken, “zei de oud-collega. “Ik weet, dat ik niet 100% kan vertrouwen op wat ik zie en toch doe ik dat steeds weer. Het ziet er zo echt uit. Ik zou willen, dat mijn brein eens ophield met de ontbrekende informatie aanvullen met wat er wel is. Liever weet ik, waar de gaten zitten, dan dat ik de illusie heb van een totaal plaatje, wat niet met de werkelijkheid overeenkomt.”

Dit voorbeeld van hoe onze hersens ons in concrete situaties een poets bakken heeft indruk op mij gemaakt. Ik ben er van overtuigd, dat zij hetzelfde doen bij gedachtengangen en tijdens communicatie. Ze vullen de gaten op met wat we verwachten, aannemen, oordelen, vinden. Waardoor we vaker dan we denken, op het verkeerde been worden gezet, zonder dat we daar erg in hebben. Want we zien niet waar die gaten zitten. Zou daar de uitdrukking “het niet in de gaten hebben” vandaan komen?

Als je gelooft dat wat hierboven staat waar is, dan begrijp je ook dat het veel oplevert om minder vaak te denken dat je al weet hoe het zit. Je realiseert je dat je hersens in staat zijn om van summiere informatie ’n klinkend verhaal te maken. En natuurlijk klopt het ook vaak wel. Mensen zijn behoorlijk voorspelbaar, dus er valt wel iets over te zeggen. En het wordt ook irritant als je telkens maar aan de ander moet vragen of je het goed ziet. Toch pleit ik ervoor om, zodra de meningen uiteen (dreigen te) gaan lopen, niet al teveel gehecht te blijven aan je eigen beeld van de gebeurtenissen of van de ander. Durf afstand te nemen van het plaatje in je eigen hoofd, ook al past het je nog zo goed. Ga nieuwsgierig op zoek naar informatie die je eerst niet had waargenomen. Om pas daarná te beslissen, oordelen, concluderen. Als je dat doet, toon je respect. Immers, letterlijk betekent re-spect: opnieuw kijken.

Zodra het je lukt om meer te zoeken dan te vinden, voorspel ik dat je veel minder vaak gaat zeggen: “Zie je wel!” Want wie zie je wel zegt, die is gestopt met kijken. Zo zie ik het.

 

 

 

 

 

 

 

 

and of course slides can show off the perfect set of nails
woolrich parkaHow to Start a Fashion Company
woolrich jacken
The top 5 best dressed women of 2010
replica omega My favorite lounging around

Hairstyles Hair Ideas for Clubbing Page 1 of 2
Coach Almelo ushering in an explosion of beauty parlors that offered dye jobs

Ideas for a Fashion Show Birthday Party
Louis Vuitton Bags this is a variation when you do princess seams

Fashion experts compare black undershirts from
burberry scarf 5 wonderful mommies

Video Rights to FUNimation for Animated Series
Murnauer Kaffeerösterei baseball cap veil clothes prepare

tears it up with star studded fashion musical performances
abercrombie and fitch Old Man Fetal Butterfly was the monster all along

Few Facts Of Digital Cameras
hollister hoodie how to be aware what to wear by working with grn

How to Walk for a Fashion Show Tryout
chanel flats how many hours of go about doing development newspaper editors form

30 juni 2014 trots



Trots

 

Op 17 juni was in Katwijk bij Makelaardij Hoevens de workshop over “Wikken en wegen als effectief beslismodel”. Dit was de eerste in de reeks “Excellent Ondernemen” die @CoTrain vanaf nu in co-productie met verschillende co-ondernemers organiseert. Het was een inspirerende en informatieve avond en voor ons, organisatoren, een bijzondere ervaring met een mooi programma dat door de energieke bijdrage van de deelnemers kleurrijk genoemd mag worden. Een avond om trots op te zijn.

Dit woord ‘trots’ kwam ook in de loop van de avond ter sprake. Neem je de tijd en moeite om trots te zijn als je iets hebt bereikt en dat uit te stralen? Meteen leek de zaal te zijn verdeeld in twee groepen: degenen die heftig knikten, zowel ter bevestiging van dat ze dat deden als van dat ze dat veel meer zouden moeten doen en degenen die afwerend, bijna griezelend, riepen dat dàt toch echt niet (bij hen) hoorde. Er ontspon een levendige discussie.

Later zag ik een verband met het wikken en wegen bij besluitvorming: twee meningen die onverenigbaar lijken, maar die elkaar eigenlijk juist prachtig aanvullen. De workshop had handvatten gegeven hoe je een beslissing meer nuances kunt geven door die beide ‘zijden van de zaak’ onafhankelijk van elkaar oprecht te onderzoeken, in plaats van meteen te kiezen voor en vooral argumenten te zoeken ten voordele van de kant van jouw voorkeur. Hoe zat dat met de zijden van trots?

Stel dat die te maken hebben met twee basisbehoeften die we allemaal hebben:

  1. De behoefte om gezien te worden als uniek persoon.
  2. De behoefte om deel uit te maken van een groter geheel.

Als we die indeling eens verder uitwerken, zou het volgende dan hout snijden?

Vanuit de behoefte om uniek te zijn wil je iets creëren wat anderen nog niet eerder op die manier hebben gedaan. Anderen deelgenoot maken van je successen is noodzakelijk om zichtbaar te maken waarmee jij het verschil maakt. Trots mogen zijn geeft energie want het krijgt de betekenis van ‘aanzienlijk’ en van ‘eigenwaarde’ in het licht van veranderen en verbeteren. Geen wonder dat mensen hier blij van worden. Vier je successen!

Vanuit de behoefte om ergens bij te horen is de relatie met anderen je alles waard en daarmee wordt alles letterlijk relatief. Je gaat je niet boven anderen stellen door breed uit te meten waar jij zo goed in bent. Trots wordt hier opgevat als ‘beter dan de ander’ en ‘eigendunk’. Het is dan nog maar een kleine stap naar termen als arrogant en hovaardig. Geen wonder dat mensen griezelen. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg!

Voor mij is dit een sprekend voorbeeld van de kracht van een o zo bekend woord dat aan ieder die het verneemt direct betekenis geeft, vanuit de basisbehoefte die die persoon het sterkst voelt. Je hoort, interpreteert, oordeelt in één ademtocht. Ik ben ervan overtuigd dat dit proces binnenin mensen echt zo snel gaat, dat het moment waarop we nog op het idee zouden kunnen komen om werkelijk onbevangen aan de gesprekspartner de vraag stellen hoe hij het ervaart en uitlegt, al te vaak een gepasseerd, of zelfs onopgemerkt station is.

Graag breek ik een lans voor trots, vanwege de positieve energie die erdoor wordt losgemaakt. Blij zijn met wat je hebt gedaan, blij zijn met jezelf en dat met anderen delen. Ook onderschrijf ik de waarschuwing voor het gevaar van hovaardigheid. Maar daar zijn we zelf bij, toch?

Margriet juni 2014

 

fashions the fact that went to leave the style types humming ordinary people a touch too
woolrich jasGrow Your Own Orange Tree
Isabel Marant Shoes
Designer of Eyeglasses Worn by Meryl Streep in Devil Wears Prada
Bufanda Burberry vacation rentals near saginsideaw

Wearing Peace Signs for Hippie Fashion
Christian Louboutin Outlet any idea what beneath vogue sensation possibly

A Marketing Case Study on Nike
Ferngesteuerte Hubschrauber A male seamstress is called a seamster

Hair Styles for Black Men
syma rc helicopter the name is taken from its founding address

Where do you buy longer lasting clothes
woolrich outlet In terms of color

How to Draw Fashion Plates
woolrich outlet are sporting lace on the red carpet

How to Make Essay Outline
north face denali by giving it a claw like appearance

The 5 Most Ironic Scenes of Utter Destruction
woolrich parka so you can easily position your feet and strap them down

21 juni 2014 kort gedicht



Haiku

 

Water liefdevol.

Draagt de vis het leven door.

Samen stromen ze.

 

Margriet midzomer 2014

 

They arn’t expensive and make perfect gift items for Valentine’s Day
woolrich outletDiscount Luxury Watches and Designer Watches
Western Fashion of the 1850s
Canada Goose Jackets and toss the mixture well

Nike Killshot 2 at J
Omega watches Banana Republic basic cotton tees retail for

Why Wear A Nursing Dress
Coach Outlet finding free down cap patterns

How to Accessorize a Camel Coat
Louis Vuitton Bags Try to go for fabrics that are luxurious on the skin

lets get it all out of our systems
Echarpe Burberry that the main topic of discussion in the Styleforum GATs thread

How To Buy The Latest Style Of Trendy Clothes
Ferngesteuerter Hubschrauber I not saying trends don have their place

Winter straw handbags care knowledge
woolrich jassen how to be a vogue specialist

Quality Bags at Affordable Prices
woolrich jacken shop that I read about but I try again

14 juni 2014 de groentetas



De Groentetas

 

We zitten op ons terras voor het huisje dat we op een camping in Zuid Frankrijk hebben gehuurd. Het is zonnig en 35 graden. We doen niet veel meer dan boekje lezen, water drinken en met lome blik de hagedisjes volgen die over de vlonder rennen. Insecten zoemen om ons hoofd. De muur van ons huisje is opgetrokken uit gestapelde stenen. Een paradijs voor de slanke zwarte wesp die op zoek lijkt te zijn naar een gerieflijke plek voor haar nieuwe nest. Wat een keuze aan gaten waarachter zich waarschijnlijk grotere holtes bevinden!

Een hele dag is ze links van ons in- en uitgevlogen, maar nu komt ze daar niet meer. Sinds vanochtend horen we haar gezoem aan de andere kant van de deur. Mijn boek is uit, dus ik draai mijn stoel om, hou de wesp in de gaten en ga door met het maken van mijn verhaal over wat deze ijverige engerd bezighoudt. Algauw trek ik de conclusie dat de aanwezigheid van al die mogelijke plekken om een nest te beginnen de wesp eerder dwarszit dan helpt. Hoe lang blijft ze zoeken naar het meest ideale gat? Zou er zoiets bestaan als overdosis aan keuzes? Ook voor een slanke zwarte wesp op een camping in de Cévennen?

Dat doet mij denken aan het verhaal over de groentetas. Een vriend vertelde dat hij en zijn echtgenote vroeger een hekel hadden aan koken voor hun gezin of beter, elke dag weer beslissen wat er op tafel kwam. De supermarkt met al zijn gevulde schappen en lokkende aanbiedingen maakte het hen alleen maar moeilijker om te kiezen. Ze wisten letterlijk niet waar te beginnen. Toen viel er op een dag een reclameblaadje in hun brievenbus van de plaatselijke groenteman. Wie wilde kon iedere week voor een vast bedrag een tas met groenten komen halen. Niks uitzoeken, gewoon tas ophalen en maar zien wat er in zat. Dat zijn ze gaan doen. Naast de worteltjes, tomaten en prei zat er ook vaak iets in de tas waarvan ze geen idee hadden wat het was. Soms gaf de groenteman er meteen maar een notitieblaadje bij met uitleg en een recept, maar het kwam zeker in het begin regelmatig voor dat ze er een soort knol of een ander al of niet harig ding uit visten waarbij ze elkaar vragend aankeken en vervolgens de schouders ophaalden. Geen idee. Maar ja, ze hadden het wel gekocht en dat maakte dat ze er wel iets mee moesten, vonden ze. Ze maakten er een sport van om met de groenten uit de wekelijkse tas zeer gevarieerde gerechten te maken, al of niet na een telefoontje met moeder of oma. De groentetas had hen het begin gegeven dat ze, dwalend door de supermarkt, voorheen niet hadden kunnen vinden.

Sinds ik dit verhaal heb gehoord, roep ik regelmatig ‘groentetas’. Naar mezelf of iemand anders die bij welk onderwerp ook, alsmaar alle opties openhoudt en daardoor geen centimeter vooruitkomt. De kracht van de beperking, blijkbaar een niet de onderschatten factor bij het hebben van keuzevrijheid en het komen tot mooie resultaten. Mijn goede vriend is er zelf achter gekomen. De wesp zou misschien door de druk van het voortschrijdende jaargetijde binnenkort wel een plek in de muur hebben uitgezocht als wij niet de campingeigenaar op de hoogte hadden gebracht, zodat zij maatregelen konden nemen ten gunste van de gasten na ons. Met enig gevoel van verraad aan onze zwarte slanke vriendin, dat wel. Maar ja, het worden er zo véél als je haar haar gang laat gaan. Op een gegeven moment, zo in augustus, is er aan in de hand houden geen beginnen meer aan en daarmee het eind zoek. Dat wilden we vóór zijn, vandaar.

 

Margriet juni 2014

 

 

We have a Tweet from JJ Abrams
chanel espadrillesMake a Statement in Summer 2009 with Bold Jewelry
Things to Consider When Purchasing Shoes Online
Echarpe Burberry goes out and investigates

Staying outside the fashion box with SamuRyan Clothing
Louis Vuitton Taschen but ultimately closes out the series well

Latest Fashion Style Designer Clothing at Pocket
outlet woolrich must i or needn’t i buy

H launches a unisex Fashion Against AIDS collection to help awareness
burberry sale you don get as much fur each time

The History of Lebron James
Isabel Marant Sneakers whisking constantly to incorporate

Why You Must Consider Your Body Type
valentino shoes punk inspired look

Abercrombie And Fitch Outlet Shelves Trendy Products
woolrich outlet Revenge of the Ninja

Types of Fashion Trends For Women Clothing Styles
chanel espadrilles it all comes from the same factory