Argenta Consult - Consultancy voor uw organisatie, directie, uw team of uzelf

26 november Woede


Woede

 

Opmerking vooraf: onder de noemer Sprekend Zilver ben ik van plan om in 2015 de Bollenstreek en omgeving te gaan veroveren door het geven van presentaties op netwerkbijeenkomsten en andere evenementen. Met dat doel ben ik een basisverhaal aan het maken over de rol van mijn handicap bij mijn persoonlijke en zakelijke keuzes en over hoe ik mijn eigen ervaringen en keuzes vertaal naar mijn coaching van mensen en teams met hun eigen talenten en beperkingen. En toen kwam ik onderstaand verhaal tegen, dat ik in 1995 heb geschreven. Op één of andere manier gaat de essentie hiervan een plek krijgen in die basispresentatie. Maar nu kun je het hele verhaal lezen.

 

Er zit een woede in mij. Diep van binnen, opgerold in een hoekje. Ik zie hem vaak zitten, maar durf hem niet echt aan te kijken, bang dat hij bezit van me neemt. Vanmorgen was hij er opeens helemaal. Schijnbaar zonder aanleiding voelde ik hem in heel mijn lijf. Ondanks mijn schrik bleef ik naar hem kijken. Daar­door nam mijn angst af. Hij trok zich weer terug, naar de plek waar hij al lang huist, dat hoekje diep van binnen. Ik herkende hem meteen, toen hij zich in mij verspreidde. Het is de woede tegen mijn beperkingen waar ik onverwachts op stuit, tegen mijn afhankelijkheid van anderen bij alledaagse handelingen. Een woede die ik nergens op kan richten, omdat ik mijzelf zomin als de personen met wie ik omga iets kan of wil verwijten. Het gaat om de situa­tie, zoals die soms gewoon is.

Vanmorgen. Ik zit in een hoekje van de bank. Een vriendin is bij me. Ze draait nostalgische plaatjes en bladert in een tijdschrift. Ik zie toevallig dat het onder­ste knoopje van mijn blouse loszit en wil het even vastmaken. Het lukt niet meteen en ik voel een vage irritatie opkomen. Nog maar eens proberen. Laat je niet op de kop zitten door een knoopje. Ik krijg het niet voor elkaar en plotseling raast er dus die woede door mijn lijf: tegen het knoopje, dat eigenlijk zo onbelang­rijk is dat het zo’n aandacht niet verdient. Tegen de situatie, waarin ik niet weet wat ik met dit heftige gevoel aan moet. ‘Die rotknoop’, sist mijn woede mij toe, maar ik kan er niets mee. Ik ken uit ervaring de reactie van de andere persoon, als ik hem zou laten ontsnappen door er woorden aan te geven. Die zou ook schrikken en vast iets zeggen als: ‘Nou zeg, dat kun je toch even vragen. Ik kan toch niet raden wat er is. Het is voor mij ook niet makke­lijk, daar kun je ook wel eens reke­ning mee houden!’ De herinnering aan zo’n reactie lang geleden maakt dat de woede weg ebt en verandert in gelaten onmacht. Láát maar, want ik weet geen manier om hem te kanalise­ren, te sturen in de goede richting, zon­der dat ande­ren zich aangesproken voelen en een niet gegooide bal terug­kaatsen. Al lang geleden heb ik besloten om mijn woede voortaan in bedwang te houden. Diep in te kapselen. Wie maakt zich druk om een knoop­je?

De keus is gemaakt, de woede ontkend. Ik wil hem voorlopig niet meer zien en zeker niet voelen. Letterlijk niet kennen. En het gaat goed zonder. Hoe beheer­ster ik ben, hoe beter ik mijn ‘knoop­jes vastkrijg’ en hoe minder ik in onbedoelde conflictsitua­ties met anderen kom. Het bevalt mij wel om conflic­ten te vermijden. Niemand heeft last van mij. Ik doe niemand tekort. Integendeel, ik geef ieder de ruimte waar hij recht op heeft.* Maar mijn eigen woede staat buiten spel. Vanmorgen liet hij mij, na jaren, voelen dat hij weer mee wil doen. Ik weet echter niet welke rol hij wil spelen. Waar blijf ik, als ik hem in mijn leven toelaat? Ik wil geen boos of chagrijnig mens worden. Ik weet nu weer dat hij er is. Maar kan ik hem de baas blijven? Voorlopig kijken we elkaar aan. Tersluiks, wantrouwend en nieuwsgierig. We zijn elkaars hete brij. Laat dat maar even zo blijven. Ik overhaast niets.

Margriet 1995

* dacht ik 20 jaar geleden dat dat zo was. Inmiddels heb ik ervaren dat al dat vermijden en beheersen juist behoorlijk beperkend kan zijn en dat ook de woede zijn onschatbare waarde heeft en zijn rol in het leven verdient. Dat het spannend is, dat blijft, maar ook hier geldt de kracht van de keuze.

Margriet november 2014